بغض
و در فاصله ای بس کوتاه
باز هم بغض
بغضهای بی پنهانکاریِ
چشم پراشک
ادامه مطلب ...
حسین اکبری، فعال کارگری، در این گفتوگو با تأکید بر ضرورت ایجاد تشکلهای مستقل و واقعی کارگری گفت تضعیف قدرت چانهزنی کارگران نتیجه تمرکز ابزار قدرت، نهادها و منابع مالی در دست صاحبان سرمایه و ساختارهای وابسته به آنهاست. او گفت این نیروها با تهی کردن تشکلها از محتوا، خریدن یا فریب دادن نمایندگان کارگران و تهدید نیروهای مقاوم، قدرت طبقه کارگر را کاهش میدهند.
اکبری راه مقابله با این وضعیت را ایجاد تشکلهای اصیل و قدرتمند کارگری دانست؛ نه فقط در میان کارگران پلتفرمی و رانندگان اینترنتی، بلکه در همه بخشهای تولیدی و خدماتی. به گفته او، قدرت چانهزنی کارگران از پیوند سه عنصر «آگاهی طبقاتی»، «تشکل مستقل» و «حق اعتصاب قانونی» شکل میگیرد؛ حقی که در قانون کار ایران بهصراحت به رسمیت شناخته نشده و همین امر به کاهش قدرت کارگران انجامیده است.
این فعال کارگری در پاسخ به این پرسش که پراکندگی فیزیکی رانندگان اینترنتی چگونه میتواند مانع تشکلیابی آنان شود، گفت شرایط تازه کار، امکانات تازهای نیز برای سازماندهی ایجاد کرده است. او تأکید کرد کارگرانی که با تلفن همراه و فضای مجازی کار میکنند، میتوانند از همین ابزارها برای ارتباطگیری، تشکیل کانالهای مشترک و سازماندهی صنفی استفاده کنند و پراکندگی جغرافیایی را به مانعی غیرقابل حل تبدیل نکنند.
اکبری همچنین هشدار داد جنبش کارگری نباید در مسیر مبارزه «امکانسوزی» کند. او گفت امکانات محدود موجود، حاصل دههها و حتی قرنها مبارزه، زندان، سرکوب و فداکاری کارگران است و نباید بهسادگی از دست برود. به گفته او، وظیفه امروز کارگران نه رها کردن سنگرهای موجود، بلکه حفظ، بازپسگیری و گسترش آنها در جهت منافع طبقه کارگر است. این گفتگو را به نقل از ایلنا می خوانید: ادامه مطلب ...
اول ماه می (یازده اردیبهشت) روز جهانی کارگر ۱۴۰۵ در فضایی آکنده ار بیم و امید گذشت. بیمی سرشار از غریو جنگ تجاوزکارانهای که علیه میهن ما برپا شد و جز خرابی، کشتار و جنایت علیه بشریت نداشته و ندارد و امیدی که در توافقی دوهفتهای و سپس برای مدت نامعلوم در این خاموشی بیرحم جهان به سود ادامه وضع موجود، سُو سُو میزند. جهان در برابر این تجاوز آشکار لب فروبسته و سازمانها و نهادهای بینالمللی از سازمان ملل متحد تا سازمان بین المللیِکار در سکوتی مرگبار، آتشبس شکننده که تعیین سرنوشت آن به دست متجاوزین است را نظارهگرند!
روز جهانی کارگرِ این سال هیچ شوقی را در دلِ طبقه کارگر ایران دامن نزد و هیچ صدایی از این اردوی بیشمار کار پژواک نداشت. کارگاه و کارخانه و خیابان آرام و ماتم زده نه بهیاد این روز که نگران روزها و فرداهای کارگران افسرده مینمود و هیچ عاملیتی در ابراز خواستههای حق جویانه و صلحطلبانهی خود نداشت.
در حالی که آتشباری موشکها و بمبارانها، متوقف شده است اما جنگ چهرهی دیگرش را بر زندگی کارگران مستولی کرده است. پیامد و تبعات این جنگِ ویرانگر بصورت اخراجهای فزاینده و لغو قراردادهای موقت، سرکوب دستمزدها و سفرههایی که هر روز کوچکتر میشود، با گذشتِ بیش از سهماه از جنگ تجاوزکارانهی تحمیلی بیداد میکند. این بیدادگری ناشی از جنگ در کشور ما ایران پیشینهی دیرینهای دارد.
ادامه مطلب ...