موضوع مالکیت اساس تصمیم واگذاری ها بوده است که توجیهات آن نیز صرفا برای باز کردن راه و واداشتن نظام سیاسی به تصمیمگیری در سلب مالکیت ساخته و پرداخته شده بود و ربطی هم به کوچک کردن و یا کاهش تصدیگری دولت نداشت چرا که دراغلب کشور ها مالکیت عمومی وجود دارد و دولتها نیز برابر قوانین اساسی موظف به حفاظت از آن هستند علت این امر نیز در روابط دولت _ ملتها کاملا روشن است. مگر آنکه دولت ها با رویکرد نئولیبرالی بخواهند اقدامات لازم برای مقررات زدایی حتی در قوانین اساسی را انجام دهند. این صورت تمایل دولت ها برای جذب در بازار جهانی سرمایه البته امری غیر معمول نیست و از آغاز روند جهانی شدن دولتهای داوطلب نئولیبرالیزم، پیشقدم این تغییرات برای قرار گرفتن در این مسیر بوده اند .
ادامه مطلب ...
برای پرداختن به این موضوع ابتدا لازم میدانم تا به خصوصی سازی از منظر حقوقی نگاهی داشته باشم ، سپس به خصوصی سازی از منظر مدیریت اقتصادی از دیدگاه طرفداران ان بپردازم و نشان دهم که بنا به نظر خود مدافعان آن، چرا خصوصی سازی شکست خورده است ! و در ادامه توجه دهم این خصوصی سازی اساسا موضوعش برای رفع آن اشکالاتی که مدافعان آن میگفتند، نیست و هدف از خصوصی سازی اجرای بخشی از سیاست های نئولیبرالی در سلب مالکیت عمومی است و در پایان اینکه چرا می گوییم خصوصی سازی سیاست ضدملی و ضد کارگری است ؟
ادامه مطلب ...۱۴ ماه
از همهگیری کرونا در ایران میگذرد. حکومت نه تنها اقدامی موثر برای کنترل چرخه
انتقال و حفاظت از جان شهروندان انجام نداده که از وضعیت به وجود آمده به مثابه یک
«فرصت» برای خصوصیسازی و کالاییسازی بیشتر درمان بهره گرفته است. هزینه بهداشت و
درمان در مقایسه با یکسال قبل ۴۰
درصد بیشتر شده، دارو و درمان به یک «کالای لوکس» دور از دسترس کارگران، اقشار کمدرآمد
و به حاشیهراندهشدگان بدل شده است. در چنین وضعیتی عالیترین مقام جمهوری اسلامی
خرید واکسن از شرکتهای انگلیسی و آمریکایی را «ممنوع» دانسته تا «میدان» برای سودجویی شرکتهای دارویی وصل به
نهادهای حکومتی فراختر شود و هر یک از آنان با وعده «ساخت» یا «واردات» واکسن هم
از منابع عمومی سهم بیشتری بگیرند و هم از تجارت دارو. در نهایت هم وزارت بهداشت و
درمان شرکتهای خصوصی را برای واردات واکسن فراخواند تا بیش از پیش عیان شود؛ در
این میان آنچه که برای جمهوری اسلامی «ارزش ندارد» جان مردمانی است محروممانده از
حقوق اولیه.
در این شرایط
کارزار عمومی «حق بر سلامت عمومی» با خواسته «توزیع شفاف، عادلانه و رایگان واکسن
کرونا و پیگیری حق بهداشت و سلامت همگانی» از سوی گروهی از فعالان در ایران شکل
گرفته است تا در میان وعدههای متناقض حکومت واکسیناسیون عمومی و رایگان همگان را
به یک «مطالبه عمومی» تبدیل کند.پیش
از این نیز گروهی از فعالان کارگری و دانشجویی و تشکلهای صنفی در بیانیههای
واکسیناسیون رایگان
عمومی
را خواستار شده
بودند.
زمانه از دیدگاههای دیگر در باره «اولویتهای جنبش کارگری در ایران»، «حق بر سلامت عمومی» و واکسیناسیون عمومی و رایگان استقبال میکند و میکوشد در گفتوگو با فعالان کارگری و مدنی و کارشناسان این مسئله را به بحث عمومی بگذارد.
حسین اکبری، فعال کارگری در ایران ادامه مطلب ...