توضیح: متن حاضر یادداشتی است که پیش ازارائه سخنرانی نشست شورای هماهنگی فرهنگیان تهیه شده و طبیعی است که سخنرانی نعل به نعل مطابق این متن نیست و با توجه به شیوهی محاوره ای و بخاطر ضرورت ارائه شفاهی و کمبود زمان ، گفتکو با متن حاضر تفاوت هایی در ارائه داشته باشد
با سلام به همهحاضرین و تسلیت به مردم عزادار و آسیب دیدهی استان هرمزگان و به ویژه به مردم بندر عباس و به ایران سوگوار و در عین حال گرامیداشت روز جهانی کارگر و گرامیداشت روز معلم که مناسبتی ملی و به پاسداشت یاد ابوالحسن خانعلی که در روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در تجمع اعتراضآمیز معلمانِ میدان بهارستان کشته شد. مفتخرم در این نشست میهمان این عزیزان هستم .
صحبت های امشب من در دو بخش است ابتدا به زمینه و علل تفاوت ها در نظام پرداخت دستمزد برای همهکارگران ایران در بخشهای دولتی و خصوصی می پردازم و کوشش می کنم در حد بضاعت خود و وقت مقرر در دور اول این مبحث را به سرانجامی برسانم و در قسمت دوم هم شیوه تعیین مزد در ایران و معیارهای آن و پیامدهایش را بطوریکه ادای مطلب شود توضیح دهم .
پیش از آن اما علاقمندم از تاکیدم بر کارگر مولد بودن مزدبگیران عرصه تولید و باز تولید علم و ایجاد ارزش اضافی و مازاد پنهان و نهان برای نظام سرمایه داری توضیحی بدهم . از نگاه من کلیه مزد بگیرانی که با نیروی فکری و عضلانی و یا توامان با این دو نیرو ایجاد ارزش می کنند و نیروهای خود را در این ارتباط در خدمت تولید و خدمات قرار می دهند. بهر صورت و کیفیتی مورد بهره کشی قرار دارند و درنهایت نتیجه کارشان سودمندی و انباشت برای نظام سرمایه داریست ، کارگر هستند و بخش های مختلف طبقه کارگر را تشکیل می هند. خلط تخصص و یا عناوین شغلی و یا نوع محل کار ، پایگاه طبقاتی آنان را نفی نمیکند عناوین مهندس ، معلم ، پزشک و پرستار و غیرو مادام که یا در خدمت مالکیت و سودبری بنگاههای مربوطه باشند مانع از بستگی آنها به طبقه کارگر نیست ، علایق شخصی در این میان بسته به میزان آگاهی و دانش طبقاتی هریک میتواند در درازمدت و دستیابی به امکانات سرمایه ای و فعالیت برای خود و به سود خود این علاقمندان را جهت طبقاتی دیگری دهد و در مواضع طبقاتی دیگری بنشاند .
ادامه مطلب ...
هرگونه به "اول ماه می" روزِجهانیکارگر(11اردیبهشت) نگاه کنیم،
اعم از اینکه یادبود و بزرگداشت کشتهشدگان طبقه کارگر امریکادر 1886 میلادی را
پاس داشته باشیم یا به مصوبه ماه می 1889 میلادی از سوی انترناسیونالیسم در کنگره اول انترناسیونال
دوم( کنفرانسی که با شرکت احزابِ سوسیالیست و کارگر و نمایندگان اتحادیههای
کارگری 20 کشورِ جهان) برای حفظ ارزشهای مبارزاتی کارگران امریکا و دستاورد آن
اعتصابات و اعتراضات چهار روزه را نظرداشته باشیم؛ اولین اقدام برای ارجنهادن به
اینروز، برنامهریزی برای تجدیدِ حضوراجتماعی و سراسری کارگرانِ کشورهای جهان
خواهد بود . به ویژه اگر این تجدیدِحضور، یادآور و نمایش قدرت همبستگی کارگران
برای دفاع از منافع و خواستههای طبقاتی خود باشد .
به سخن دیگر وقتی سرمایهداری در همهی جهان از حضور برای تحمیل مناسبات استثمارگرانه خود از همهی راهها و شیوه های ممکن و همه ابزارهای قدرت دولتی، حزبی و سیاسی_ امنیتی خود بهرهمند است و دربکارگیری این قدرت نه لحظهای درنگ را جایز میداند و نه حدی از احترام به حقوق کارگران را رعایت میکند. پس این خوی و منش سرمایهداری را، چاره ای جز افسار زدن از راه اعمال قدرت همبستهی کارگری و نمایش حضور این همبستگی کارگران در سراسر جهان نیست. بدین خاطر حضور نمادین طبقاتی برای بازتولید همبستگی و توانمندساختن قدرت و افزایشِ دانش و آگاهی و روزآمدکردن شیوههای مبارزاتیِ طبقهکارگر ضرورتِ بیشتری مییابد، بهویژه درکشورهایی که کارگران حتی از کمترین امکانات قانونی، حقوق اجتماعی، اقتصادی و سیاسی برای تعیین سرنوشت خویش برخوردار نیستند و بیتردید کشور ما ایران در زمرهی این کشورها است .
ادامه مطلب ...وقتی بهار بوی گل سرخ میدهد
و در یادِ شبستانِ خانهی مادری
عطر شبنم می پیچد
و تک درخت ِ باغچهی سرشار از شمعدانی
از جیک جیک گنجشک ها
و ترنم نسیم
بیدار باش می دهد
انگار هفتاد و یک بهار
در برابر چشمانم رژه می روند
هفتاد و یک بهار
که هفتاد خزان را
جاروب کرده است.