نمایندگان کارگران ، اگر واقعی بودند

نمایندگان کارگران ، اگر واقعی بودند 

                              از: کاظم فرج الهی

نشست های سالانۀ ILO به مدت دو هفته و در نیمه دوم خرداد ماه هر سال در  ژنو برگزار می شود. در این همایش گروهای نمایندگان کارگری ، کارفرمایی و دولتی در نشست های مختلف شرکت می کنند و با طرح و بررسی مشکلات و مسایل خود در راستای راهیابی برای حل این مشکلات   با هم گروه ها و و نیز با دیگرشرکای اجتماعی  به گفتگو و چاره جویی می نشینند . گاه گروه های کارگری بر حسب این که تا چه اندازه وقعا خاستگاه کارگری داشته و نماینده واقعی و آگاه کارگران باشند از فشارها و اعمال روش های غیر قانونی و غیر منطبق بر موازین بین المللی دولت ها و کارفرمایان خود به این سازمان واین همایش بین المللی شکایت می برند. این همایش ها در راستای اصل سه جانبه گرایی و راهیابی برای مشکلات سه گروه دولتی ، کارفرمایی و کارگری  می گردد .

  این واقعیتی است که اصولاٌ دولت های موجود  دولت های سرمایه داری و مدافع منافع سرمایه هستند و نمی توانند چون نهادی بی طرف و با حسن نیت بین کارفرمایان (سرمایه داران) و کارگران به قضاوت و داوری بنشینند و سه جانبه گرایی گفته شده در واقعیت امر به دوگروه کارفرمایی دولتی و خصوصی در مقابل  یک گروه کارگران تغییر ماهیت می دهد . با نظرداشت این واقعیت و بدون پرداختن به این پرسش  که در شرایط کنونی و درعمل اجرای اصل سه جانبه گرایی تا چه حد ممکن و مفید است  گفتن چند نکته در باره شرکت گروه نمایندگان کارگری ایران در این اجلاس خالی از فایده نخواهد بود .

1-   کسانی برصندلی های جایگاه نمایندگان کارگری ایران در این نشست ها تکیه زده اند که : اولاٌ بطور مستقیم توسط دولت و نه توسط کارگران و نهادهای کارگری! برای شرکت در این نشست ها گزینش شده اند وثانیاٌ نماینده های کارگری شرکت کننده در این همایش ها نماینده ی آن دسته از تشکل های کارگری اند که هم  مستقل نیستند و به اشکال مختلف وام دار و تحت نفوذ وزارت کار و دولت هستند و هم در روابط و مناسبات داخلی وایضاٌ در انتخابات  درونی شان نیز ضوابط و مناسبات دموکراتیک و دمکراسی درون گروهی و خرد جمعی چندان جایگاهی ندارد .  در عمل و در پروسۀ فعالیت ها و حرکت ها  بیش از آن که منافع و مشکلات کارگران و اعضای این تشکل ها دغدغۀ این نمایندگان و برگزیدگان باشد ملاحظات دولتی و بده بستان هایی مد نظر آن هاست که ارتباطی با منافع موکلان آن ها و اعضای این تشکل ها ندارد .*

2-    بخش عمده ای از مسایل و مشکلات کارگران ایران ریشه در قوانین مناسبات و مشکلات درونی کشوردارد که حل آنها و یا رسیدن به وضعیت بهتر نیز در گروه متشکل شدن کارگران در سازمان ها و تشکل های مستقل خود و سپس تلاش و مبارزه آنها در راستای رفع این مشکلات از طریق تغییر مناسبات نادرست موجود و رفع موانع قانونی و غیر قانونی موجود در راه این تغییرها  است .

در این رابطه گاه لازم می آید برای برطرف کردن بعضی موانع و اجبار دولت ها و کارفرمایان به رعایت حداقل ها ، ازبعضی موازین و نهادهای بین المللی  نظیر سازمان بین المللی کار بهره گیری شود . مقاوله نامه های این سازمان  دست آورد مبارزات و حاصل تلاش کارگران در عرصه های ملی و بین المللی در دوره های مختلف است و کف مطالبات کارگران را در شرایط و مناسبات موجود بیان می کنند . شرکت نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در همایش های سالانه ILO در این رابطه می تواند مفید و مؤثر باشد .

3-      اما بخشی از مشکلات کنونی کارگران منشا وریشه  در خارج از چارچوب داخلی و ملی دارند . نظیر فشارها و توصیه های نهادهای بین المللی سرمایه داری از قبیل صندوق بین المللی پول و بانک جهانی و گردن نهادن دولتها به این فشارها و توصیه ها. در کشورهایی چون ایران مشکلات دیگری نیز برای کارگران وجود دارد که ناشی از اعمال تحریم های مختلف از سوی  قدرت های بزرگ سرمایه داری است . چرایی تدوین واجرای این تحریم ها مورد بحث این نوشته نیست . اما حوزه ی تاثیر این تحریم ها بطور عمده و در بیشترین حالت مردم عادی بطور مشخص مزد و حقوق بگیران جامعه است .

اگر کسانی که بر صندلی های نماینده های کارگری ایرانی تکیه زده اند نمایندگان  مستقل و واقعی کارگران ایران بودند و برای همین منظور هم انتخاب شده بودند ، یعنی توانایی کامل درفهم و بیان مقولات و مفاهیم اقتصادی و ...  و در عین حال به زبان انگلیسی نیز بخوبی تسلط داشتند شاید می توانستند در اقناع افکار عمومی بین المللی و نمایندگان حاضر در این همایش ها اثر گزارده و زمینه ی کاهش این فشارها را فراهم آورند .

گروه نمایندگان کارگری برگزیدۀ  تشکل های مستقل و توانمند کارگری اگر فرصت حضور می یافتند می توانستند با ارائه نتایج یک تحقیق علمی و کارشناسی شده اثرات تحریم ها را در بخش های مختلف صنعت و خدمات بر کارگران و مزد و حقوق بگیران نشان دهند . می توانستند توضیح دهند در کدام بخش های صنعت و کشاورزی و خدمات چه تعداد از بنگاه ها در این رابطه به سرنوشت تعدیل ، تعطیل و انحلال دچار شده اند . چه تعداد کارگر و شاغل در این رابطه بطور دائم یا موقت بیکار و بی خانمان شده اند .

می توانستند نشان دهند تحریم مواد اولیه ، ماشین آلات و تکنولوژهای مورد استفاده در بخش های مختلف صنعت تا چه میزان بر بازدهی کار و ایجاد بحران امنیت شغلی و بیکاری در صنایع بالا دستی و پایین دستی مربوطه اثر گذار بوده است . در حوزه اقتصاد و در سطح کلان تا چه حد بر بحرانی تر شدن وضع و افزایش تورم تاثیر گذار بوده ، می توانستند نشان دهند  گروه های مختلف کارفرمایی ( خصوصی و دولتی )  تا چه میزان و چه قدر غیر واقعی با بهره گیری  از وضعیت بحرانی ناشی از تحریم ها ، انواع فشارها را برگرده ی مزد و حقوق بگیران اعمال وهر روز افزون تر کرده اند .

 و سرانجام می توانستند نشان دهند سود جویان و فرصت طلبان دنیای سرمایه و سرمایه داران در سطوح خرد و کلان با استفاده از فرصت طلایی ناشی از تحریم ها تا چه حد بر میزان انباشت سود و افزایش سرمایه و نقدینگی اشان افزوده اند  . در یک کلام می توانستند نشان دهند بخش اعظم بار و فشار این تحریم ها نه بر دولت و بنگاه های کلان اقتصادی که بر دوش نحیف و زخم خورده کارگران و حقوق بگیران و خلاصه زحمت کشان جامعه است .وضع موجود نتیجه ی ناگزیر سال ها فشار بر کارگران و جلوگیری از ایجاد تشکل های واقعی و مستقل کارگران است.

پا نوشت .

·                این گونه نمایندگان انتصابی اعزام شده به این نشست ها در بازگشت هیچ گزارش مبسوطی ازعملکرد خود دراین  سفرها   و دست آورد های آن (!)  به اعضای تشکل خود و دیگر کارگران ارایه نمی کنند. در یکی ازاین سفرهای سال قبل  تنها موردی که نمایندگان کارگری (نماینده کانون عالی انجمن های صنفی کارگران ایران) در اجلاس وقت گرفته و صحبت کرده بودند اعتراض به کاربرد واژه ی" خلیج" به جای  "خلیج فارس"  بوده است !. تو گویی کارگران ایران در هیچ مورد دیگری مشکلی نداشته اند  و همه ی حقوق و مزایا و امکانات  آن ها مطابق با موازین بین المللی بوده و تازه این نمایندکان کارگری نمایندگان دیپلماسی ایران نیز بوده اند.

·          

کدام سازمان کارگری واقعی و کدام جعلی است ؟

کدام سازمان کارگری واقعی و کدام جعلی است ؟ 

پیش از آن که برای پرسش بالا پاسخی در خور را بیابیم ضروری است یادآور شویم که در شرایطی این پرسش طرح می شود که برپایی آزادانه سازمان های کارگری همچنان با موانع جدی روبروست. سایه سنگین نگرش امنیتی به این سازمان ها و داوطلبان ایجاد آن برقرار است. نرخ هزینه های مشارکت های مدنی به ویژه برای کارگران هرروز افزایش می یابد و حتی سازمان های کارگری وابسته و غیر مستقل کنونی نیز امکان فعالیت قانونی حداقلی را ندارند.  این موضوع تا حدی است که حتی به متولیان این نهاد ها اجازه راهپیمایی در روز جهانی کارگر داده نمی شود. مقاوله نامه ها و کنوانسیون های بین المللی به ویژه درباره تشکیل آزادانه نهاد های کارگری جدی گرفته نمی شود . قوانین داخلی در راستای این مقاوله نامه ها نیست. محدودیت های فراوانی برای فعالان کارگری ایجادشده و امکان برپایی کلاس های آموزش «حقوق کار» برای درک آن از سوی کارگران وجود ندارد. پایین بودن میزان آگاهی کارگران در باره قوانین و مقررات کار موجب سلب هرچه بیشتر «حقوق کار» از سوی سیستم کارفرمایی می گردد.

میهمان فانی

میهمان فانی

(برای منصور اسالو)

از خیلِ گرسنگان بود

بر سفره ی فرصت

آنچنان بلعید که نباید

نشئه توهم خویش

تا پاسی از زمان 

و به ناگاه در خانه آتشی افکند

پیش از آن که

شراره به دامان اهل خانه زند

                                       خود سوخت

و اکنون

خاکستر خویش می پراکند

تا غباری از یاس بر تارک گرسنگان باشد

و جامه ای بافته از ریا 

                          برتن رسانه

حاشا  که روشنای خانه

با هیمه ی فریب

 آتش جان سوز است!